قنات




برای‌ایجاد یک رشته قنات، ابتدا نقطه‌ای را در پایین کوه پر برفی انتخاب می‌کنند.‌این نقطه معمولا با محل سکونت مردم قدری فاصله دارد و در مرتفع‌ترین سطح دره واقع شده است. ابتدا چاه اصلی را در یک محل شنی پرمنفذ حفر می‌کنند ،‌این محل ممکن است صدها پا با نقطه‌ای که آب دایماً در آن جریان دارد فاصله داشته باشد. ارتفاع واقعی جدول آب و نقطه‌ای که آب باید در سطح آن آورده شود باید طوری باشد که نقب یا مجرایی با یک شیب مختصر آن‌ها را به یکدیگر مربوط سازد.‌این نقب را با زحمت زیاد از سرچشمه آن به انتهای چاه اصلی حفر می‌کنند. در فواصل پنجاه یاردی، چاهی از زمین به مجرا حفر می‌کنند تا وسیله‌ای برای بالاکشیدن خاک‌هایی که از حفاری به دست آمده و همچنین رسانیدن هوا به مقنی‌ها فراهم شود. درازی رشته قنات ممکن است صدها بارد یا چند میل باشد. هنگامی که رشته قنات کامل گردید آب زلال و خنکی، تقریبا با یک میزان واحد در سرتاسر سال، تأمین می‌کند. حجم کافی و خوب برای قنات چهار فوت مربع در هر ثانیه است و ‌این میزانی است که برای آبیاری دویست جریب ملک مزروعی کافی می‌باشد.